الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی جَعَلَنَا مِنَ الْمُتَمَسِّکِینَ بِوِلاَیَهِ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْأَئِمَّهِ عَلَیْهِمُ السَّلاَمُ

شُکر و سپاس و مِنَّت و نعمت خدای را - ما شیعه ایم و یار و یاورِ آن کدخدای را

آری، علی‌ست کدخدایِ عالمِ هستی، وَلِیِّ حق - فرمانروای کُل به جن و انس و مَلَک، کُلِّ ما خَلَق

ماها مُحِبّ و یار و یاورِ مولا علی شدیم - ماها چنان گدای بر دَرِ مولا علی شدیم

این افتخار بس به ما که شدیم شیعه یِ علی - یاور شدیم و یار و عاشق و دلدارِ آن وَلی

آن ناکسان که میکنند آن دگری را زِ خود رضا - اَمّا، مائیم و دست و دامنِ معصومِ مُرتضا

شیرِ خداست و صفدرِ میدان و بَحرِ جود - ما از طُفَیلِ او وَ همسر او گشته ایم وُجود

چون که گرفت دربِ قلعه ی خیبر بِروی دست - دستِ یهود و مَرحب و دشمن زِ پُشت بَست

در غزوه یِ اُحُد که طلحه یِ دون را بِخاک کرد - پس عمرو را به غزوه ی خندق هلاک کرد

چونکه بداد نانِ خوردنِ خود بر گرسنه ها - گفتا خدا بِوصف و منقبتِ اوش هَل اَتی

هستند جن و اِنس و حور و مَلَک مُبتلای او - ای باقری، تو نیز چنگ بِزَن بر وَلایِ او

سروده شده عیدسعیدغدیر خرداد ۱۴۰۵

گویم کنون ز سعدِیِ شیراز این دو بیت - در وصفِ او وَ منقبتِ آل و اهلبیت

کس را چه زور و زهره که وصف علی کند - جبار در مناقب او گفته هل اتی

زورآزمای قلعهٔ خیبر که بند او - در یکدگر شکست به بازوی لافتی

مردی که در مصاف، زره پیش بسته بود - تا پیش دشمنان ندهد پشت بر غزا

شیر خدای و صفدر میدان و بحر جود - جانبخش در نماز و جهانسوز در وغا

دیباچهٔ مروت و سلطان معرفت - لشکر کش فتوت و سردار اتقیا

فردا که هر کسی به شفیعی زنند دست - ماییم و دست و دامن معصوم مرتضی

یارب به نسل طاهر اولاد فاطمه - یارب به خون پاک شهیدان کربلا

یارب به صدق سینهٔ پیران راستگوی - یارب به آب دیدهٔ مردان آشنا

دلهای خسته را به کرم مرهمی فرست - ای نام اعظمت در گنجینهٔ شفا

فرازی از دعای ندبه در باره علی ابن ابیطالب علیه السلام

فَلَمَّا انْقَضَتْ أَيَّامُهُ أَقامَ وَلِيَّهُ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طالِبٍ صَلَواتُكَ عَلَيْهِما وَآلِهِما هادِياً، إِذْ كانَ هُوَ الْمُنْذِرَ وَ ﴿لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ﴾، فَقالَ وَالْمَلَأُ أَمامَهُ: مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَعَلِيٌّ مَوْلاهُ، اللّٰهُمَّ وَالِ مَنْ والاهُ، وَعادِ مَنْ عاداهُ، وَانْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ، وَاخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ، وَقالَ: مَنْ كُنْتُ أَنَا نَبِيَّهُ فَعَلِيٌّ أَمِيرُهُ، وَقالَ: أَنَا وَعَلِيٌّ مِنْ شَجَرَةٍ واحِدَةٍ وَسائِرُ النَّاسِ مِنْ شَجَرٍ شَتَّىٰ، وَأَحَلَّهُ مَحَلَّ هَارُونَ مِنْ مُوسىٰ، فَقال لَهُ: أَنْتَ مِنِّي بِمَنْزِلَةِ هارُونَ مِنْ مُوسىٰ إِلّا أَنَّهُ لَانَبِيَّ بَعْدِي، وَزَوَّجَهُ ابْنَتَهُ سَيِّدَةَ نِساءِ الْعالَمِينَ، وَأَحَلَّ لَهُ مِنْ مَسْجِدِهِ مَا حَلَّ لَهُ وَسَدَّ الْأَبْوابَ إِلّا بابَهُ، ثُمَّ أَوْدَعَهُ عِلْمَهُ وَحِكْمَتَهُ؛ فَقالَ: أَنَا مَدِينَةُ الْعِلْمِ وَعَلِيٌّ بابُها، فَمَنْ أَرادَ الْمَدِينَةَ وَالْحِكْمَةَ فَلْيَأْتِها مِنْ بابِها، ثُمَّ قالَ: أَنْتَ أَخِي وَوَصِيِّي وَوارِثِي، لَحْمُكَ مِنْ لَحْمِي، وَدَمُكَ مِنْ دَمِي، وَسِلْمُكَ سِلْمِي، وَحَرْبُكَ حَرْبِي، وَالْإِيمانُ مُخالِطٌ لَحْمَكَ وَدَمَكَ كَمَا خالَطَ لَحْمِي وَدَمِي، وَأَنْتَ غَداً عَلَى الْحَوْضِ خَلِيفَتِي، وَأَنْتَ تَقْضِي دَيْنِي، وَتُنْجِزُ عِداتِي، وَشِيعَتُكَ عَلَىٰ مَنابِرَ مِنْ نُورٍ مُبْيَضَّةً وُجُوهُهُمْ حَوْلِي فِي الْجَنَّةِ وَهُمْ جِيرانِي، وَلَوْلا أَنْتَ يَا عَلِيُّ لَمْ يُعْرَفِ الْمُؤْمِنُونَ بَعْدِي، وَكانَ بَعْدَهُ هُدىً مِنَ الضَّلالِ، وَنُوراً مِنَ الْعَمىٰ، وَحَبْلَ اللّٰهِ الْمَتِينَ، وَصِراطَهُ الْمُسْتَقِيمَ؛ لَايُسْبَقُ بِقَرابَةٍ فِي رَحِمٍ، وَلَا بِسابِقَةٍ فِي دِينٍ، وَلَا يُلْحَقُ فِي مَنْقَبَةٍ مِنْ مَناقِبِهِ، يَحْذُو حَذْوَ الرَّسُولِ صَلَّى اللّٰهُ عَلَيْهِما وَآلِهِما، وَيُقاتِلُ عَلَى التَّأْوِيلِ، وَلَا تَأْخُذُهُ فِي اللّٰهِ لَوْمَةُ لائِمٍ، قَدْ وَتَرَ فِيهِ صَنادِيدَ الْعَرَبِ، وَقَتَلَ أَبْطالَهُمْ، وَناوَشَ ذُؤْبانَهُمْ، فَأَوْدَعَ قُلُوبَهُمْ أَحْقاداً بَدْرِيَّةً وَخَيْبَرِيَّةً وَحُنَيْنِيَّةً وَغَيْرَهُنَّ، فَأَضَبَّتْ عَلَىٰ عَداوَتِهِ، وَأَكَبَّتْ عَلَىٰ مُنابَذَتِهِ، حَتَّىٰ قَتَلَ النَّاكِثِينَ وَالْقاسِطِينَ وَالْمارِقِينَ، وَلَمَّا قَضىٰ نَحْبَهُ وَقَتَلَهُ أَشْقَى الآخِرِينَ يَتْبَعُ أَشْقَى الْأَوَّلِينَ ...

آنگاه که روزگار آن حضرت سپری شد، نماینده ‌اش علی بن ابیطالب (درود تو بر آن دو و خاندانشان باد) را، برای راهنمایی برگماشت، چراکه او بیم‌دهنده و برای هر قومی راهنما بود، پس درحالی‌که انبوهی از مردم در برابرش بودند فرمود: هرکه من سرپرست او بودم، پس علی سرپرست اوست، خدایا دوست بدار کسی که علی را دوست دارد و دشمن بدار کسی را که دشمن علی است و یاری کن هرکه او را یاری کند و خوار کن هرکه او را وا‌گذارد و فرمود: هر که من پیامبرش بودم، پس علی فرمانروای اوست و فرمود: من و علی از یک درختیم و سایر مردم از درخت‌های گوناگون ‌اند و جایگاه او را نسبت به خود همچون جایگاه هارون به موسی قرار داد و به او فرمود: تو نسبت به من به منزله هارون نسبت به موسایی، جز اینکه پس از من پیامبری نیست و دخترش سرور بانوان جهانیان را به همسری او در آورد و از مسجدش برای او حلال کرد، آنچه را برای خودش حلال بود و همه درهایی را که به مسجد باز می‌شد بست مگر در خانه او را، آنگاه علم و حکمتش را به او سپرد؛ و فرمود: من شهر علمم و علی دروازۀ آن شهر است، پس هر که اراده شهر علم و حکمت کند، باید از دروازۀ آن وارد شود، سپس گفت: تو برادر و جانشین و وارث منی، گوشتت از گوشت من و خونت از خون من و آشتی با تو، آشتی با من و جنگ با تو، جنگ با من است و ایمان با گوشت و خونت آمیخته شده، چنان‌که با گوشت و خون من درآمیخته و تو فردای قیامت کنار حوض کوثر جانشین منی و تو قرضم را می‌پردازی و به وعده‌ های من وفا می‌کنی و شیعیان تو بر منبرهایی از نورند، درحالی‌که رویشان سپید و در بهشت پیرامون من و همسایگان منند و اگر تو ای علی نبودی، اهل ایمان پس از من شناخته نمی‌شدند و آن حضرت پس از پیامبر، مایه هدایت از گمراهی و نور از نابینایی و ریسمان استوار خدا و راه راست او بود؛ با نزدیکی‌اش در خویشاوندی به رسول خدا، کسی بر او پیشی نگرفت و همچنین با سابقه‌اش در دین، کسی بر او مقدم نبود و در فضیلتی از فضائل هیچ‌کس به او نرسید، کار پیامبر (درود خدا بر او و خاندانش) را پی گرفت و بر اساس تأویل قرآن جنگ می‌کرد و درباره خدا سرزنش هیچ سرزنش‌کننده‌ای را به خود نمی‌گرفت، خون شجاعان عرب را، در راه خدا به زمین ریخت و دلاورانشان را از دم تیغ گذراند و با گرگانشان در افتاد، پس به دل‌هایشان کینه سپرد، کینه جنگ بدر و خیبر و حنین و غیر آن‌ها را، پس دشمنی او را در نهاد خود جا دادند و به جنگ با او رو آوردند تا پیمان‌شکنان و جفاپیشگان و خارج‌شدگان از دایره دین را کشت و هنگامی‌که درگذشت و او را بدبخت‌ترین پسینیان‌ که از بدبخت‌ترین پیشینیان کرد، به قتل رساند...

فَلَمَّا انْقَضَتْ أَیَّامُهُ، أَقامَ وَلِیَّهُ عَلِیَّ بْنَ أَبِی طالِبٍ صَلَواتُكَ عَلَیْهِما وَ آلِهِما هادِیاً...

https://bonyadedoa.com/fa/articles/1005/%D8%B4%D8%B1%D8%AD-%D8%AF%D8%B9%D8%A7%DB%8C-%D9%86%D8%AF%D8%A8%D9%87-%D9%81%D8%B1%D8%A7%D8%B2-%D9%87%D8%AC%D8%AF%D9%87%D9%85

این فراز از دعای ندبه {فَلَمَّا انْقَضَتْ أَیَّامُهُ، أَقامَ وَلِیَّهُ عَلِیَّ بْنَ أَبِی طالِبٍ صَلَواتُكَ عَلَیْهِما وَ آلِهِما هادِیاً...} به یکی از مهمترین وقایع تاریخ اسلام یعنی غدیر خم و انتخاب و معرفی حضرت علی عليه‌السلام به عنوان امام و وصی رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم اشاره می کند. از جمله آیاتی که در قرآن کریم به این موضوع می پردازد، عبارتند از:

آیه اول : الْیَوْمَ یَئِسَ الَّذِینَ كَفَرُوا مِنْ دِینِكُمْ فَلا تَخْشَوْهُمْ وَ اخْشَوْن الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَكُمْ دِینَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْكُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِیناً؛ امروز، (روز هجده ذی الحجّه سال دهم هجری که حضرت علی عليه‌السلام به فرمان خدا به جانشینی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم منصوب شد) کافران از (زوال) دین شما مأیوس شدند، پس، از آنان نترسید و از من بترسید. امروز دینتان را برای شما کامل کردم و نعمت خود را بر شما تمام نمودم و اسلام را به عنوان «دین» برایتان برگزیدم . امام باقر عليه‌السلام فرمود: «ولایت، آخرین فریضه الهی است» سپس آیه «الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَكُمْ دِینَكُمْ» را تلاوت فرمودند» . بنابر روایات شیعه و سنّی، این قسمت از آیه: «الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ ...» پس از نصب علیّ بن ابی طالب عليه‌السلام به امامت در غدیرخم نازل شده است. غدیرخم روزی است که خداوند فرمان نصب حضرت علی را به جانشینی پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم صادر کرد، فقط آن روز است که چهار عنوان ذکر شده در آیه «أَکْمَلْتُ، أَتْمَمْتُ، رَضِیتُ، یَئِسَ الَّذِینَ كَفَرُوا» با آن منطبق است. کمال دین، به آن دلیل است که اگر مقرّرات و قوانین کامل وضع شود؛ ولی برای امّت و جامعه، رهبری معصوم و کامل تعیین نگردد، مقرّرات ناقص خواهد ماند. اتمام نعمت، برای آن است که قرآن بزرگ ترین نعمت را نعمت رهبری و هدایت معرّفی کرده است، اگر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم از دنیا برود و مردم را بی سرپرست بگذارد، کاری کرده که یک چوپان در حق گله خود نمی کند. چگونه بدون تعیین رهبری الهی نعمت تمام می شود؟ اگر هر یک از اکمال دین، اتمام نعمت، رضایت حقّ و یأس کفّار به تنهایی در روزی اتفاق افتد، کافی است که آن روز از «ایّام اللّه» باشد؛ چه رسد به روزی مثل غدیر که همه این ویژگی ها را یک جا دارد. به همین دلیل در روایات اهل بیت عليهم‌السلام عید غدیر از بزرگ ترین اعیاد به شمار آمده است.

آیه دوم : یَآ أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلّغْ مَآ أُنزِلَ إِلَیْكَ مِن رَّبّكَ وَ إِن لَّم تَفْعَل فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَ اللَّهُ یَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللَّهَ لَایَهْدِی الْقَوْمَ الْكَافِرِینَ؛ای پیامبر! آنچه را از سوی پروردگارت به تو نازل شده است (در مورد ولایت و جانشینی حضرت علی) اعلام کن و اگر چنین نکنی، رسالت الهی را نرسانده ای و (بدان که) خداوند تو را از (شرّ) مردم (و کسانی که تحمّل شنیدن این پیام مهم را ندارند) حفظ می کند. همانا خداوند گروه کافران را هدایت نمی کند . پیام آیه، به توحید، نبوّت و معاد مربوط نیست؛ زیرا این اصول، در روزهای اوّل بعثت در مکّه بیان شده و به این همه سفارش در آخر عمر آن حضرت نیازی ندارد. پیام آیه، به نماز، روزه، حج، زکات، خمس و جهاد هم مربوط نیست؛ زیرا اینها در طول ۲۳ سال دعوت پیامبر بیان شده و مردم نیز به آن عمل کرده اند و هیچ هراسی وجود نداشته است. بر اساس روایات، آیه به هجدهم ذیحجه سال دهم هجری در سفر حجهالوداع پیامبر اسلام مربوط است، به این ترتیب که آن حضرت در بازگشت به سوی مدینه، در مکانی به نام «غدیر خم» به امر الهی فرمان توقّف داد و همه در این منطقه جمع شدند. مکانی که هم آب و درخت داشت و در گرمای حجاز، کارساز بود و هم در محلّ جداشدن کاروان های زائران مکّه قرار داشت و اهل یمن، عراق، شام، مدینه و حبشه در آنجا از هم جدا می شدند. در این مکان، پیامبر خدا در میان انبوه یاران، بر فراز منبری از جهاز شتران قرار گرفت و خطبه ای طولانی خواند. ابتدای خطبه؛ از توحید، نبوّت و معاد سخن گفت که تازگی نداشت. سخن تازه از آنجا بود که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم از رحلت خود خبر داد و نظر مسلمانان را درباره خود جویا شد. همه به کرامت، عظمت، خدمت و رسالت او در حدّ اعلا اقرار کردند. پیامبر وقتی مطمئن شد که صدایش به همه ی مردم، در چهار طرف می رسد، پیام مهم خود را درباره آینده بیان کرد و فرمود: «من کنت مولاه فعلیّ مولاه؛ هر که من مولای اویم، این علیّ مولای اوست». و به این وسیله جانشینی حضرت علی عليه‌السلام را برای زمان پس از خود به صراحت اعلام کرد. همه مفسّران شیعه بر اساس روایات اهل بیت عليهم‌السلام و نیز بعضی از مفسّران اهل سنت به عنوان یکی از مصادیق، آیه را به نصب حضرت علی عليه‌السلام در غدیر خم به ولایت و امامت مربوط دانسته اند. در تمام قرآن فقط در این آیه است که پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم نسبت به کتمان پیام، تهدید شده که اگر این پیام را نرسانی، تمام آنچه را که در ۲۳ سال رسالت گفته ای از بین می رود. پس باید دید این چه پیام مهمی است که این گونه بیان می شود؟ پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم به حضرت علی عليه‌السلام فرمود: لو لم ابلغ ما امرت به من ولایتک لحبط عملی؛ اگر آنچه درباره ولایت توست به مردم نرسانم، تمام اعمال من محو می شود. چگونه می توان پذیرفت که حضرت موسی برای غیبت موقّت خود جانشین تعیین کند، امّا خاتم پیامبران صلی الله علیه و آله و سلم برای غیبت ابدی خود، جانشینی تعیین نکرده باشد؟! با وجود اینکه حدیث منزلت که پیامبر خطاب به علی عليه‌السلام فرمود: «أنت منّی بمنزله هارون من موسی؛ تو برای من مثل هارون برای موسی می باشی». به صورت متواتر در منابع اهل سنّت آمده است. درباره آیه «إِذْ کانَ هُوَ الْمُنْذِرُ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ» که در این فراز دعا آمده است از ابن عباس نقل شده که پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و سلم دست مبارک خود را بر روی سینه گذاشت و فرمود: «انا المنذر» و آنگاه به علی بن ابیطالب عليهما‌السلام اشاره کرد و فرمود: «انت الهادی، بک یهتدی المهتدون بعدی». (شرح قرآنی دعای ندبه - محسن قرائتی)

شیخ صدوق در کتاب «امالی» از امام باقر (سلام الله علیه) و آن حضرت از جدش چنین نقل می کند: روزی رسول گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) به امیرمومنان (سلام الله علیه) فرمود: ای علی، خداوند آیه «یاایهاالرسول بلغ ما انزل الیک من ربک» (سوره مائده، آیه .71) را در باره ولایت تو بر من نازل کرد. اگر آنچه به من امر شده تبلیغ نکنم، عملم باطل است و کسی که خدا را بدون ولایت تو ملاقات کند، کردارش باطل است. ای علی، من جز سخن خدا نمی گویم . (امالی شیخ صدوق، مجلس، 74، ص .400) . سلیم بن قیس می نویسد: امام حسین (علیه السلام) قبل از مرگ معاویه خانه خدا را زیارت کرد. سپس بنی هاشم را جمع کرده فرمود: آیا می دانید پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) علی (علیه السلام) را در روز غدیر خم نصب کرد؟ همگی گفتند: آری. (سلیم بن قیس، ص .168) . سلیم بن قیس هلالی به بیعت امیرمومنان (کتاب سلیم بن قیس هلالی، نشر موسسه بعثت، ص .41) باابوبکر اشاره کرده، می گوید: «ثم اقبل علیهم علی فقال: یا معشرالمسلمین و المهاجرین و الانصار انشد کم الله اسمعتم رسول الله یقول یوم غدیرخم کذا و کذا فلم یدع شیئا قال عنه رسول الله الا ذکرهم ایاه قالوا نعم» (کتاب سلیم بن قیس هلالی، نشر موسسه بعثت، ص .41) . پس علی (علیه السلام) به مردم فرمود: ای مسلمانان و مهاجران و انصار، آیا نشنیدید که رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) روز غدیرخم چنین و چنان فرمود. سپس تمام چیزهایی را که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) در آن روز فرموده بود به مردم یاد آوری کرد. همگی گفتند: آری. در این زمینه می توان به استدلالهای امیرمومنان علی (سلام الله علیه) اشاره کرد. از جمله استدلال آن حضرت برای ابوبکر که فرمود: بر اساس حدیث پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) در روز غدیر، آیا من مولای تو و هر مسلمانی هستم یا تو؟ ابوبکر گفت: شما. (خصال شیخ صدوق، ص 505، باب اربعین، ج .30) . ابی الطفیل می گوید: در روز شورا در خانه بودم و شنیدم که علی (سلام الله علیه) گفت: آیا غیر از من کسی در میان شما هست که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به او گفته باشد: «من کنت مولاه فعلی مولاه اللهم وال من والاه و عاد من عاداه.» همگی گفتند: نه. (امالی شیخ صدوق، ج 1، ص .342) . ابن عقده در کتاب معروفش «الولایه» از محمد بن اسید چنین روایت کرده است: از فاطمه زهرا پرسیدند: آیا پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) پیش از رحلتش در باره امامت امیرمومنان چیزی فرمود؟ آن حضرت جواب داد: «و اعجبا انسیتم یوم غدیرخم؛» (اثبات الهداة، حرعاملی، ج 2، ص 112، ح 473؛ مناقب ابن شهر آشوب، ج 3، ص 25 ـ .26) شگفتا! آیا روز غدیرخم را فراموش کردید؟! . فاطمه بنت الرضا از فاطمه بنت الکاظم (علیه السلام) و او از فاطمه بنت الصادق (علیه السلام) چنین نقل کرد: ام کلثوم، دختر فاطمه زهرا (سلام الله علیها) نقل کرد که پیامبر در روز غدیر فرمود: «من کنت مولاه فعلی مولاه» (اثبات الهداة، ج 2، ص 112؛ احقاق الحق، ج 16، ص .282) . ابن اسحاق، تاریخ نویس معروف، می گوید: به علی بن حسین گفتم: «من کنت مولاه فعلی مولاه» یعنی چه؟ حضرت فرمود: «اخبرهم انه الامام بعده»؛ به آنها خبر داد که اوست امام بعد از خودش. (معانی الاخبار، ص 65؛ بحارالانوار، ج 37، ص .223) . ابان بن تغلب می گوید: از امام باقر (سلام الله علیه) در باره گفته پیامبر: «من کنت مولاه فعلی مولاه» پرسیدم: حضرت فرمود: ای اباسعید، پیامبر فرمود: امیرمومنان در میان مردم جانشین من خواهد بود. (معانی الاخبار، ص .66) . زید شحام می گوید: نزد امام صادق بودم، مردی معتزلی از وی در باره سنت پرسید. حضرت در پاسخ فرمود: هر چیزی که فرزند آدم به آن نیاز دارد (حکم آن) در سنت خدا و پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) وجود دارد و چنانچه سنت نبود، خداوند هرگز بر بندگان احتجاج نمی کرد. مرد پرسید: خداوند با چه چیزی بر ما احتجاج می کند؟ حضرت فرمود: «الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دینا»؛ بدین وسیله ولایت را تمام گردانید و اگر سنت یا فریضه تمام نبود، خدا به آن احتجاج نمی کرد . (تفسیر برهان، ج 1، ص .446) . محمد بن ابی نصر بزنطی می گوید: خدمت امام رضا (سلام الله علیه) بودم، در حالی که مجلس پر از جمعیت بود و با یکدیگر درباره غدیر گفتگو می کردند، برخی از مردم این واقعه را منکر شدند؛ امام فرمود: پدرم از پدرش روایت کرد که روز غدیر در میان اهل آسمان مشهورتر است تا میان اهل زمین. سپس فرمود: ای ابی نصر، «این ماکنت فاحضر یوم الغدیر»؛ هر کجا که هستی در این روز نزد امیرمومنان (علیه السلام) باش. بدرستی که در این روز خداوند گناه شصت سال از مردان و زنان مومن و مسلم را می آمرزد و دو برابر آنچه در ماه رمضان از آتش دوزخ می رهاند؛ در این روز آزاد می کند... سپس فرمود: «والله لوعرف الناس فضل هذا الیوم بحقیقه لصافحتهم الملائکه کل یوم عشر مرات» (اصول کافی، ج 4، ص .566) . اگر مردم ارزش این روز را می دانستند، بی تردید فرشتگان در هر روز ده بار با آنان مصافحه می کردند. ابن ابی عمیر از ابو جعفرثانی (سلام الله علیه) در ذیل آیه «یا ایهاالذین آمنوا اوفوا بالعقود» (تهذیب الاحکام، شیخ طوسی، ج 6، ص 24، ح 52؛ مناقب ابن شهرآشوب، ج 3، ص .41) . چنین روایت کرد: پیامبر گرامی (صلی الله علیه و آله و سلم) در ده مکان به خلافت اشاره کرده است؛ سپس آیه «یا ایهاالذین آمنوا اوفوا بالعقود» نازل شد. (تفسیرقمی، ج 1، ص .160) . در توضیح این روایت باید گفت: آیه یاد شده در اول سوره مائده است. این سوره، آخرین سوره ای است که بر قلب نبی اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) نازل شد. در این سوره، «آیه اکمال» و «آیه تبلیغ، که ناظر به واقعه غدیر است، وجود دارد. شیخ مفید، در کتاب شریف ارشاد، زیارت امیرمومنان علی (سلام الله علیه) را از امام حسن عسکری (سلام الله علیه) و آن امام از پدرش نقل می کند و می گوید: امام جواد (سلام الله علیه) در روز عید غدیر، حضرت علی (سلام الله علیه) را زیارت کرد و فرمود: «اشهد انک المخصوص بمدحة الله المخلص لطاعةالله ...»؛ شهادت می دهم که مدح خدا به تو اختصاص دارد و در طاعت او مخلصی. سپس می فرماید: خداوند حکم فرمود: «یا ایهاالرسول بلغ ما انزل الیک من ربک و ان لم تفعل فمابلغت رسالته و الله یعصمک من الناس.» آنگاه ادامه می دهد: پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) خطاب به مردم کرد و از آنها پرسید: آیا آنچه برعهده داشتم، ابلاغ کردم؟ همگی گفتند: آری. سپس فرمود: خدایا گواه باش! بعد از آن فرمود: «الست اولی بالمومنین من انفسهم؟ فقالوا بلی ، فاخذ بیدک و قال من کنت مولاه فهذا علی مولاه، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله؛» آیا من به مومنان از خود آنها سزاوارتر نیستم؟ گفتند : بله. پس از آن دست علی (سلام الله علیه) را گرفت و فرمود: هرکس من مولای اویم، این علی مولای اوست ... (بحارالانوار، ج 100، ص .363) . حسن بن ظریف به امام حسن عسکری (سلام الله علیه) نامه نوشت و پرسید: گفته پیامبر «من کنت مولاه فعلی مولاه» یعنی چه؟ حضرت در پاسخ فرمود: «اراد بذلک ان جعله علما یعرف به حزب الله عند الفرقة»؛ خداوند اراده فرمود که این جمله، نشان و پرچمی باشد تا حزب خدا هنگام اختلافها با آن شناخته شود. اسحاق بن اسماعیل نیشابوری می گوید: حضرت حسن بن علی (علیهما السلام) به ابراهیم چنین نوشت: خداوند متعال با منت و رحمت خویش واجبات را بر شما مقرر کرد. این کار به سبب نیاز او نبود، بلکه رحمت او بود که متوجه شما شد. هیچ معبودی جز او وجود ندارد؛ او چنان کرد تا ناپاک را از پاک جدا سازد و اندرون شما را بیازماید تا به سوی رحمت او پیش بگیرد و منازل شما در بهشت معین شود. از اینرو، حج و عمره، اقامه نماز، پرداخت زکات، روزه و ولایت را بر شما واگذار کرد و دری را فرا راهتان قرار داد تا درهای دیگر واجبات را باز کنید؛ کلیدی را برای یافتن راه خود قرار داد. اگر محمد و جانشینان او از فرزندش نبود، شما مانند حیوانات سرگردان می ماندید و هیچ واجبی از واجبات را فرا نمی گرفتید. مگر می توان از غیر در، وارد مکانی شد؟ وقتی خداوند به سبب تعیین اولیا پس از پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، نعمت خود را بر شما تمام کرد، فرمود: «الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دینا» (بحارالانوار، ج 37، ص .223) . امروز دینتان را کامل و نعمت خود را بر شما تمام کردم و راضی شدم که اسلام دین شما باشد . سپس برای اولیای خود برگردن شما حقوقی قرار داد و به شما فرمان داد حقوق آنها را ادا کنید تا زنان و اموال و خوراک و آشامیدنیها بر شما حلال باشد و به واسطه آن برکت و رشد و ثروت را به شما بشناساند و اطاعت کنندگان شما را به واسطه غیبت بشناساند... (علل الشرائع، ج 1، ص 249، باب 182، ح .66) . عبدالرحمن بن حجاج از حضرت موسی بن جعفر (سلام الله علیهما) در باره نماز در مسجد غدیرخم (در باره اهمیت این مسجد به مجله میقات حج شماره 12 مراجعه شود.) پرسید. حضرت در پاسخ فرمود: «صل فیه فان فیه فضلا و قد کان ابی یامربذلک» (اصول کافی، ج 4، ص .566) ؛نماز بخوان، بدرستی که در آن فضل فراوان وجود دارد و پدرم به آن امر می کرد. مسجد غدیر مسجدی در مسیر مکه به مدینه در محل غدیر خم. بنابر گزارش‌های تاریخی این مسجد در محلی بنا شد که پیامبر اکرم ص در آن ایستاد و خطبه غدیر را ایراد کرد و ولایت امام علی ع را به مردم ابلاغ نمود. این مسجد در حدود پنج کیلومتری منطقۀ جُحْفه قرار داشته ولی امروزه اثری از آن باقی نیست. به گفته شهید اول (متوفی۷۸۶ق) دیوارهای این مکان تا زمان وی پابرجا و نمایان بوده است. در روایات اهل بیت ع از این مسجد یاد شده و خواندن نماز در آن توصیه گردیده است. مسجد در مکانی بنا شد که پیامبر ص در بازگشت از حجة الوداع در آن مکان ایستاد، نماز خواند و علی ع را به عنوان جانشین خود معرفی کرد.[۱] . برخی نیز به صورت جزئی‌تر به موقعیت جغرافیایی مسجد پرداخته‌اند؛ به عنوان نمونه، در کتاب «معجم ما استعجم» موقعیت آن بین غدیر و چشمه آب تعیین شده است.[۲] . یاقوت حموی نیز در«معجم البلدان» آورده است: خم موضعی است که در آن چشمه آبی وجود دارد و بین غدیر و چشمه، مسجد پیامبر ص قرار دارد .[۳] . گفته شده بنای مسجد در دوران عثمانی[۴] بر اثر سیل خراب شده است[۵] در عین حال شهید اول در دو کتاب خود درباره بنای مسجد غدیر گفته است: دیوارهای آن تا به امروز باقی است، و آن مسجدی مشهور است، و غالباً راه حاجیان از آن طرف می‌گذشت.[۶] . محسن امین در کتاب مفتاح الجنات نیز در این باره می‌گوید: این مسجد عامر و مشهور است و بعضی از پادشاهان شیعه هند در زمان شیخ مرتضی انصاری به تجدید بنای آن پرداخته‌اند.[۷] . مسجد غدیر تا حدود ۱۰۰ سال پیش برپا بوده و با آنکه در منطقه‏ مخالفان بوده ولی رسما محل عبادت و به عنوان مسجد غدیر معروف بوده است تا آن که وهابی‌ها دو اقدام برای از بین بردن مسجد غدیر انجام داد‏ند. از یک سو مسجد را خراب کرده و آثار آن را از بین بردند و از سوی دیگر مسیر جاده را طوری تغییر دادند که از منطقه‏ غدیر فاصله‏ زیادی پیدا کرده است.[۱۱] .

https://commons.wikishia.net/w/images/1/15/%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B11.jpg

https://newsmedia.tasnimnews.ir/Tasnim/Uploaded/Image/1393/07/21/139307211432245933835244.jpg

https://commons.wikishia.net/w/images/6/6d/%D8%AA%D8%B5%D9%88%DB%8C%D8%B1%DB%8C_%D8%A7%D8%B2_%D9%85%D9%86%D8%B7%D9%82%D9%87_%D8%BA%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D8%AE%D9%85.png

https://www.shiayan.ir/wp-content/uploads/2013/05/takhribemasjedeghadirekhom1.jpg

https://www.shiayan.ir/wp-content/uploads/2013/05/takhribemasjedeghadirekhom3.jpg

اطعام مؤمنین در روز غدیر --- شرح واقعه غدیر 1 --- شرح واقعه غدیر 2 --- شرح واقعه غدیر 3 --- شرح واقعه غدیر 4 --- شرح واقعه غدیر 5 --- شرح واقعه غدیر 6 --- شرح واقعه غدیر 7 --- شرح واقعه غدیر 8 --- شرح واقعه غدیر 9 --- امام علی عامل به اوامر خدا و ناهی ازنواهی خداست --- امام علی اولوالامراست --- در جُحفه نازل آیه ی اِکمالِ دین شد --- شعر-اميرالمؤمنين حيدر --- اَز غَدیرِ خُم ندایِ روح پروَر آیَدا --- مژده ای شیعیان غدیر آمد - بهرِ ما شیعیان اَمیر آمد --- در جُحفه نازل آیه ی اِکمالِ دین شد --- شعر-مژده ای دوستان امیر آمد

اطعام مؤمنین در روز غدیر

“وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَىٰ حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا” (سوره انسان، آیه ۸) “و غذا را با وجود دوست داشتنش، به مسکین و یتیم و اسیر می‌دهند.” آیه اطعام هشتمین آیه از سوره انسان[۱] به موضوع بخشش و ایثار اشاره دارد.[۲] این آیه، بنابر نظر مفسران شیعه[۳] و برخی از مفسران اهل‌سنت،[۴] در شأن اهل‌بیت ع نازل شده است. به گفته ناصر مکارم شیرازی، علمای شیعه بر این باورند که تمام یا هجده آیه از سوره انسان (آیات ۵ تا ۲۲) در شأن اهل‌بیت(ع) و در مدینه[۵] نازل شده است.[۶] علامه امینی نیز در کتاب الغدیر، از ۳۴ عالم اهل‌سنت نام برده که روایاتی در خصوص نزول این آیات درباره امام علی ع ، حضرت فاطمه س و حسنین ع نقل کرده‌اند.[۷]

https://media.hawzahnews.com/old/fa/Original/1396/06/14/IMG08592912.jpg

https://iqna.ir/files/fa/news/1400/5/3/2122986_376.jpeg

واژه «اطعام» ۱۴ مرتبه در قرآن ذکر شده[۵] و در مواردی این عمل به خداوند نسبت داده شده است.[۶] در برخی آیات از اطعام‌کنندگان ستایش [۱۵] . و از کسانی که اطعام نمی‌کنند یا دیگران را به اطعام‌ تشویق نمی‌کنند، نکوهش شده است.[۱۶] [۱۷] [۱۸] . پذیرایی حضرت ابراهیم ع از مهمانانش، که در قرآن نیز به آن اشاره شده است، نشان‌دهنده اهمیت این عمل است.[۷] او به‌دلیل غذادادن به نیازمندان، لقب خلیل‌الله دوست خدا را دریافت کرد.[۸] . برای اطعام، ثواب فراوانی در روایات بیان شده و پیامبر ص آن‌را از بهترین اعمال معرفی کرده است. ولیمه، مهمانی، عقیقه، افطاری و نذری از انواع اطعام است. شیعیان بیشتر در ماه رمضان، ایام مُحرّم، فاطمیّه، اربعین و دیگر مناسبت‌های مرتبط با اهل‌بیت ع اطعام می‌دهند. پیشینه این رفتار را به سیره اهل‌بیت(ع) و اطعام زائران کعبه حتی قبل از اسلام برگردانده‌اند. اطعام به معنای خوراندن و غذا دادن است.[۱] قرآن آن را از مصادیق احسان و انفاق[۲] معرفی کرده است؛ پیامبر(ص) در آغاز رسالت و در ماجرای یوم الدار خویشان خود را اطعام نمود[۱۸] و اهل‌بیت ع در جریان شفای بیماریِ حَسَنین، سه روز روزه گرفتند، اما هر سه روز هنگام افطار با اینکه خود گرسنه بودند، مسکین و یتیم و اسیری را اطعام کردند.[۱۹] . امامان شیعه نیز برای نزول برکات الهی، به انجام آن توصیه کرده‌اند.[۴۵] . امام رضا ع [۲۰] و امام سجاد ع [۲۱] همواره بخشی از غذای خود را برای فقرا جدا کرده و روزانه نیازمندی را اطعام می‌کردند. اطعام همسایه [۲۲] و رساندن غذا به خانواده‌های داغدار تا سه روز از سنت‌های مهم اسلامی است.[۲۳] چنانچه پیامبر(ص) بعد از شهادت جعفر بن ابی‌طالب به فاطمه‌(س) فرمود تا سه روز برای اسماء بنت عُمَیس همسرِ جعفر غذا ببرند[۲۴] . اطعامِ مؤمنین و شیعیان نسبت به دیگران ثواب بیشتری دارد.[۲۷] . امام علی(ع) با وجود سادگی غذای خود، مردم را با نان و گوشت اطعام می‌کرد.[۲۹] . برخی مفسران با استناد به آیه ۳۶ سوره حج، اطعام را عملی متبرک دانسته‌اند که چون به نام خدا و اهل‌بیت(ع) انجام می‌شود، خوردن آن نیز مستحب است.[۳۱] . ریشهٔ سنت «اطعام» به زمان حضرت اسماعیل ع نسبت داده شده است؛ زمانی که قبایل اطراف کعبه، برای قدردانی از تلاش او در تکمیل بنای کعبه، هدایا و قربانی‌ها آوردند و طبق روایت، به او وحی شد که شتران هدیه‌شده را قربانی و زائران را اطعام کند.[۴۶] گفته شده این سنت در نسل او ادامه یافت و حتی مکان‌هایی برای پخت و توزیع غذا در مکّه ایجاد شد.[۴۷] همچنین در برخی گزارش‌ها آمده که تُبَّعْ، حاکم یمن، پس از پوشاندن کعبه، مردم را اطعام کرد.[۴۸] . اطعام از مصادیق انفاق و احسان است. اسلام برای حفظ حرمت انسانها و ایجاد تعادل اقتصادی در جامعه، صاحبان ثروت را ملزم کرده که بخشی از اموال خود را برای تأمین هزینه زندگی و رفع‌گرسنگی نیازمندان اختصاص دهند: وفی اَمولِهِم حَقٌّ لِلسّائِلِ والمَحروم.[۲۳] . آیات ۲۴‌ـ‌۲۶ سوره ذاریات [۲۸] [۲۹] که به داستان پذیرایی حضرت ابراهیم علیه السلام از مهمانان خود پرداخته بیانگر خصلت مهمان‌نوازی اوست؛ گفته‌اند: وی هنگام تناول غذا به دنبال مهمان می‌گشت تا او را با خود شریک کند، از همین رو آن حضرت را ابوالضیفان یعنی پدر مهمانان می‌گفتند.[۳۰] . آیات ۸‌ـ‌۲۲ سوره انسان[۳۲] به نقل شیعه و سنّی درباره حضرت علی و فاطمه و فرزندانشان حسن و حسین علیهم السلام نازل گردیده[۳۳] [۳۴] [۳۵] [۳۶] . و بیان کننده اطعام خالصانه و خداپسندانه ایشان است که بدون هیچ چشمداشتی و فقط برای رضای خداوند انجام گرفت و خدای متعالی به پاکی و خلوص عمل ایشان گواهی داده است: و یُطعِمونَ الطَّعامَ عَلی حُبِّهِ مِسکینـًا و یَتیمـًا واَسیرا اِنَّما نُطعِمُکُم لِوَجهِ اللّهِ لا‌نُریدُ مِنکُم جَزاءً و لا شُکورا . در ادامه، آیات ۱۰‌ـ‌۲۲ سوره انسان[۳۷] . نیز از پاداشهای الهی در مقابل این عمل مقبول و نیکوکارانه خبر می‌دهد. اطعام در این آیات[۳۸] . از نوع اطعام واجب نیست، زیرا اطعام‌کنندگان خود به آن نیاز داشتند: عَلی حُبِّهِ. اطعام در چنین موقعیّتی که با تحمّل سه روز گرسنگی همراه بود حاکی از اوج ایثار اطعام‌کنندگان از نظر اخلاق و رفتار و دلیل بر خلوص و فداکاری ایشان است. در روایات بر مواردی از اطعام، مانند اطعام روزه‌دار و اطعام در عروسی، بازگشت از سفر حجّ، خرید منزل و ختنه و عقیقه فرزند تأکید شده است.[۴۰] [۴۱] [۴۲] [۴۳] [۴۴] [۴۵] . قرآن کریم بر اطعامِ نیازمند که در قحطی دچار سختی و گرسنگی شده اصرار ورزیده، یتیم و مسکین را از مصادیق بارز نیازمندان می‌داند: اَو اِطعـمٌ فی یَوم ذی مَسغَبَه یَتیمـًا ذا مَقرَبَه اَو مِسکینـًا ذا مَترَبَه. [۴۶] . شایسته است طعام دهنده، هم اطعام را دوست داشته باشد و هم از آنچه دوست می‌دارد به دیگران بخوراند[۴۹] [۵۰] . و‌یُطعِمونَ الطَّعامَ عَلی حُبِّهِ... [۵۱] . لَن تَنالوا البِرَّ حَتّی تُنفِقوا مِمّا تُحِبّونَ . [۵۲] . سزاوار است در اطعام نیازمندان، آنان که احتیاج بیشتری دارند در اولویت باشند و به هنگام سختی و قحطی، بیشتر مورد توجّه قرار گیرند، چنان که آیات ۸ سوره انسان[۵۵] [۵۶] . بر اطعام نیازمندان در روزهای سخت زندگی و گرسنگی تأکید می‌کند: اَو اِطعـمٌ فی یَوم ذی مَسغَبَه یَتیمـًا ذا مَقرَبَه اَو مِسکینـًا ذا مَترَبَه . بر پایه روایتی از پیامبراکرم صلی الله علیه وآله هر کس گرسنه‌ ای را در روز قحطی اطعام کند خداوند او را از دَرِ مخصوص وارد بهشت می‌کند[۵۷] [۵۸] ؛ نیز اطعام مسلمانان در روز سختی، از اسباب مغفرت شمرده شده است. [۵۹] [۶۰] [۶۱] [۶۲] . اطعام مؤمن؛ [۱۰۹] . اطعام به بازماندگان میّت تا سه روز؛ [۱۱۰] . اطعام در عروسی، ولادت و ختنۀ فرزند، [۱۱۱] . و نیز هنگام عقیقه کردن برای او به ده نفر مؤمن یا بیشتر؛ [۱۱۲] . اطعام گوشت قربانی به فقرا؛ [۱۱۳] . اطعام بعد از ساختن یا خریدن منزل، پس از بازگشت از مکّه [۱۱۴] . و اطعام برده به شیرینی پس از خریدن او، مستحب است. [۱۱۵] . در روایات، پاداش دنیوی اطعام، زیاد شدن روزی [۱۲۲] [۱۲۳] [۱۲۴] ، دفع و رفع بلاها و بیماریها [۱۲۵] [۱۲۶] [۱۲۷] ، ایجاد محبّت [۱۲۸] و‌... دانسته شده است. از امام صادق ع نقل شده است، روز غدیر به اطعام الطعام نامگذاری شده است.[۴] . از امام رضا ع نقل شده، ثواب اطعام روز غدیر معادل ثواب اطعام جمیع انبیا و صدیقین است و از شیعیان خواسته به‌اندازه توان خود در اطعام‌دهی غدیر شرکت کنند. در حدیثی به اطعام‌دهی روز غدیر در کنار روزه‌داری، عیدی دادن و صله رحم سفارش شده است.[۱۱] . در روایتی از امام رضا ع از شیعیان خواسته شده به‌اندازه توان و امکانات خود در اطعام غدیر مشارکت کنند.[۱۲] . در روایتی که از امام رضا ع نقل شده ثواب اطعام مؤمن در روز غدیر به‌اندازه ثواب اطعام همه انبیا و صدیقین ذکر شده است؛[۱۴] . در خطبه‌ای از امام علی ع در روز غدیر که امام رضا(ع) آن را نقل کرده آمده است: هرکس در عید غدیر به مؤمنی افطاری دهد، گویی ۱۰ فِئام را افطاری داده است. "وهر فئام را معادل صدهزار نبی و صدیق و شهید معنا کرده است". امام همچنین ایمن ماندن از کفر و فقر از جانب خداوند را برای اطعام‌دهنده ضمانت کرده است.[۱۵] . در روایات به اطعام نیازمندان،[۱۶] مؤمنان،[۱۷] برادران دینی[۱۸] و نیز افطاری به روزه‌داران[۱۹] در روز غدیر سفارش شده است .

https://fa.imamali.net/wp-content/uploads/2025/06/etam.jpg

امام صادق (ع) فرمود: غذا دادن به یک مومن در روز عید غدیر ثواب اطعام یک میلیون پیامبر و صدیق (در راس آنها خود ائمه معصومین) و یک میلیون شهید (در راس آنها حضرت عباس و شهدای کربلا) و یک میلیون فرد صالح در حرم خداوند را دارد. (بحار ج۶ ص ۳۰۳)

و در جای دیگر ایشان فرمودند: غذا دادن به یک نفر در این روز مانند غذا دادن به همه پیامبران و صدیقان است. (مفاتیح الجنان ص۵۰۰) به گونه ای که امام صادق (ع) اصلاً این روز را روز اطعام الطعام نامیدند. (بحار ج۹۵ ص۳۲۳) .

امام صادق (ع) در رابطه با آمرزش گناهان در این روز نیز می فرمایند: عید غدیر روزی است که خداوند دو برابر تعداد رهاشدگان از آتش جهنم در ماه مبارک رمضان و شب قدر و شب عید فطر از آتش جهنم رها می کند و گناه ۶۰ سال را می بخشد. (بحار ج ۹۴ ص۱۱۹) . همچنین ایشان می فرمایند: «... و انه الیوم الذى اقام رسول الله (ص) علیا (ع) للناس علما و ابان فیه فضله و وصیه فصام شکرا لله عزوجل ذلک الیوم و انه لیوم صیام و اطعام و صلة الاخوان و فیه مرضاة الرحمن، و مرغمة الشیطان. (وسائل الشیعه ۷: ۳۲۸، ضمن حدیث. ۱۲) .

امام صادق (ع) فرمود: عید غدیر، روزى است که رسول خدا (ص)، على (ع) را به عنوان پرچمدار براى مردم برافراشت و فضیلت او را در این روز آشکار کرد و جانشین خود را معرفى کرد، بعد به عنوان سپاسگزارى از خداى بزرگ آن روزه را روزه گرفت و آن روز، روز روزه دارى و عبادت و طعام دادن و به دیدار برادران دینى رفتن است .

امام رضا (ع) در فضیلت این عمل فرمود: من اطعم مؤمنا کان کمن اطعم جمیع الانبیاء و الصدیقین؛ (بحارالانوار، ج 95، ص. 322) کسى که مؤمنى را در روز غدیر غذا دهد، مانند فردى است که تمام پیامبران و صدیقین را غذا داده است.

امیرالمومنین علی (ع) ثواب اطعام یک نفر در شب عید غدیر را برابر با ثواب اطعام یک میلیون پیامبر دانسته؛ ثوابی که برای اطعام در هیچ زمان دیگری ذکر نشده است،

https://www.delgarm.com/eid-ghadir-feeding.a240022

امام رضا علیه السلام در یکی از سخنان نورانی خود پاداش اطعام مؤمنان در روز عید غدیر را اینگونه بیان کردند. عن أبی الحسن الرضا(ع) فی فضل یوم الغدیر: وَ مَنْ أَطْعَمَ مُؤْمِناً كَانَ كَمَنْ أَطْعَمَ جَمِيعَ الْأَنْبِيَاءِ وَ الصِّدِّيقِين‌. امام رضا(ع) فرمود: هرکس در روز غدیر به مؤمنی غذا بدهد، مانند کسی است که به تمام انبیا و صدیقین غذا داده باشد. (اقبال الاعمال، ج1،ص465)

https://hawzahnews.com/x5VCg